
.

.
Þetta er lagið Stúlkan og vélmennið í flutningi norsku hljómsveitarinnar Röyksopp ásamt hinni sænsku Robyn. Röyksopp er skipuð þeim Thorbjørn Brundtland og hálfnafna mínum Svein Berge en þeir koma báðir frá Trømso þar sem eitt sinn Tryggvi Guðmundsson gerði garðinn frægann. Lagið þykir mér fjarans gott (með áherslu á a-ið).
Hérna erum við hinsvegar með hina 17 ára gömlu Júlíu Dales. Hún er talin heimsins besti taktkjaftur eftir að hún bar sigur úr bítum í keppni taktkjafta á netinu.
Síðasta sumar fjárfesti ég í Nike free hlaupaskóm. Gömlu skórnir fóru ekki á hilluna heldur rakleiðis í ruslið enda orðnir 5 ára gamlir og Þorsteinn fyrir löngu búinn að kveða upp dauðadóm yfir þeim. Það verður að viðurkennast að áður en ég fjárfesti í skónum þá hljóp ég ekkert sérstaklega mikið. Hlaupin færðust þó í aukana eftir skókaupin þó ég myndi seint teljast maraþon hlaupari. Nokkrum vikum eftir að ég fjárfesti í skónum áttaði ég mig á því að það er hægt að kaupa flögu sem er sett í botninn á þeim og armband á hendina sem sýnir manni kílómetra fjöldann og fleiri tölfræðilegar upplýsingar. Þá kom upp fjandans gadget rúnkarinn í mér og ég hreinlega varð að eignast búnaðinn.

Búnaðurinn virkar þannig að armbandið á hendinni tengist flögunni í skónum þráðlaust og á skjá armbandsins birtist hversu marga kílómetra maður hefur hlaupið, hversu lengi, á hvaða hraða og hversu margar kaloríur liggja í valnum. Þegar heim er komið eftir hlaupið smellir maður armbandinu í samband við tölvuna og þá birtist línurit með öllum helstu upplýsingum sem maður gæti haft áhuga á um hlaupið. Allar upplýsingarnar hlaðast inn á netið og maður getur skráð sig í hinar og þessar keppnir hjá Nike þar sem engu máli skiptir hvar í heiminum maður er. Ef maður þekkir aðra sem eiga svona band getur maður svo sett upp hóp með þeim og farið í keppni.
Þetta kerfi er að gera mig gjörsamlega hlaupasturlaðan. Armbandið er farið að reka mig meira út að hlaupa heldur en viljinn til þess að rækta líkamann. Þegar ég held af stað þá er ég að hugsa um hvað það verði gott að sjá á línuritið teiknast upp að hlaupi loknu. Þetta er mín aðal hvöt í að hlaupa. Þetta er samt hrikalega gaman. Ef einhver er á leiðinni að kaupa sér skó þá vil ég að viðkomandi kaupi Nike og taki þátti í þessari geðveiki með mér. Það verður þó að viðurkennast að búnaðurinn er alls ekki fullkominn og það er einhver skekkja í honum. Í dag þá var ég næstum því hættur við að hlaupa því armbandið stóð eitthvað á sér. Svo hrökk það í gang og ég stökk af stað í hlaupamissjónu* dagsins. Hér má sjá smáa útgáfu af þeirri tölfræði sem búnaðurinn býður upp á:
*missjóna = þýðing Jóns Inga á mission. Virkilega gott nýyrði.
So why don’t you use the regular army?
Cause some damn fool accused you of being the best
Dillon!
Arnold og Carl Weathers aðeins of góðir á því.
Þetta hérna finnst mér líka drepfyndið, ef þið tube-ið þetta atriði þá koma margar aðrar undarlegar útgáfur af sömu senu:
Ég drekk temmilega mikið kaffi. Því verður ekki neitað. Þegar ég fer á kaffihús eða næ mér í take-away kaffi þá bið ég oftast um tvöfaldan espresso eða americano, þó oftar americano. Ég hef lent ítrekað í því undanfarið að ég er spurður hvort ég vilji einfaldan eða tvöfaldan americano. Þeir sem vita eitthvað um kaffi eða að minnsta kosti fólk sem er að selja kaffi ætti að vita að americano er alltaf tvöfaldur espresso í sjóðandi vatn. Ég lenti í þessu í Mosfellsbakaríi á dögunum. Þegar ég tilkynnti dömunni að americano væri alltaf tvöfaldur sagði hún að svo væri ekki hjá þeim því hægt væri að fá bæði. Ég tjáði henni að sjálfsögðu að hún ætti að nýta fyrsta tækifæri til þess að fara á netið og bóka flugfar beinustu leið til Chicago því þetta væri fjandans bullshit.
Ok ég sagði þetta ekki en ég hugsaði þetta.


Ég veit ekki alveg hvaða stefnu ég er að taka með þessa færslu því þetta er alveg gegn allri minni sannfæringu að fara kvarta eitthvað svona. Ég ætla að láta þetta flakka af því að mér finnst svo gaman að nota orðagrínið chicago bullshit.
Ég vill síður hrella ykkur með einhverjum viðbjóði svona rétt fyrir helgina en þetta myndskeið gjörsamlega rústar mér.
Á þessum tíma ársins er loksins farið að sjá til sólar aftur hérna á Íslandi. Sólin er vissulega kærkomin enda veturinn dimmur og efnahagslegt árferði hefur ekki verið eins og best verður á kosið. Við fyrsta sólardag þá dettur inn hjá fólki það sem ég kýs að kalla sumarofmatið.
Dæmi um sumarofmat: Síðastliðinn laugardagur rann upp með sól og blíðu og ágætis hita. Það var því ákveðið að keyra í gang fyrsta grill sumarsins um kvöldið. Menn voru spenntir og ég viðurkenni fúslega að ég fór að hugsa um að klæðast einhverju léttu og sumarlegu. Þegar kom að því að grilla voru dúndrandi haglél og slydda. Sumarofmat.
Næsta sólardag átti ég leið fram hjá útsölumarkaði í Skeifunni. Þar var ég farinn að skoða ljósa pólóboli, ljósar buxur, ljósar skyrtur og allt sem væri alveg fáránlegt að klæðast í íslensku vetrarveðri. Sumarofmat.
Í dag bónaði ég bílinn og skellti undir hann sumardekkjunum og sumarfelgunum. Algjört sumarofmat. Ég áttaði mig á því fljótlega að ég þarf væntanlega að fylgjast grant með veðurspánni það sem eftir lifir veturs því ég fer ekki mikið út á afturhjóladrifna bílnum á 19″ sumarfelgunum í frosti.
Það er þó rétt að benda á að Björn Höldur, einnig þekktur undir nöfnum eins og Lyga-Björn, Böbbi, Þyrlu-Björn og fleiri ágætum nöfnum, er í þessum töluðu orðum að setja saman veðurskýrslu handa mér en hann lærði sitthvað í veðurfræði í þyrlunámi sínu á Flórída skaganum.
Þetta sumarofmat er samt svo gott. Þetta er einhverskonar tákn um að betri tíðar sé að vænta og gefur tilefni til bjartsýni. Ef það verður gott veður um helgina ætla ég að smella mér í ljósar brækur, bátaskó, pólóbol, fá mér svo vesturbæjarís og taka eins og einn laugarveg á sumardekkjunum. Hugsanlega verð ég með opna topplúgu.
Fulla ferð í sumarið.
Ég má til með að hrósa Stöð 2 fyrir að halda gleði landans á umbrotatímum með því að byrja Ísland í dag öll kvöld á einhverri sturlun. Í kvöld var viðtal við klæðskiptinginn Völu Grand og kærasta hennar sem segist ekki vera samkynhneigður. Ég var staddur á Múlakaffi að snæða kvöldmat þegar viðtalið byrjaði. Ég var í hláturskasti strax frá fyrstu setningu eins og allur staðurinn. Menn horfðu á hvorn annan og sögðu “Uss!” “úffúffúff!” “Djöfullinn danskur”.
Þetta er of mikið, valdar setningar úr viðtalinu:
“Má ég grípa aðeins framhjá”
“Hvernig er þetta þegar ég er búin að fá píku”
“Eftir það hef ég líka aukið sjálfstraust mínu”
“Svo sagði hún mér hvað hún var og ég kippti mér bara ekkert upp við það”
“Ég verð allavega flott kona í framtíðin, komin með brjóst og pjöllunananana”
Ef þið hafið ekki séð þetta þá er þetta HÉR.
Ég hafði gaman af því að lesa þessa frétt: http://www.amx.is/vidskipti/5067
Pabbi gifti sig(hugsanlega rangt að segja að einhver gifti sig? Þið vitið allavegana hvað ég meina) á sínum tíma í Kóróna fötum og hef ég fengið leyfi til afnota á þessum forláta jakkafötum. Ég hef einusinni notað þau í heild sinni en það var í brúðkaupi bróður míns. Þetta eru náttúrulega stórglæsileg föt. Ég þarf augljóslega að fara dusta af þeim rykið.
Þetta minnir mig líka á Fóstbræðra sketchinn Vauxhall Viva sem af einhverjum óskiljanlegum ástæðum er ekki lengur á youtube.
„Ástin, þetta eru ekki fötin sem þú keyptir í Karnabæ í dag?
Nei. Þetta eru Kóróna föt.
Þú ert glæsilegur, alveg eins og Tom Jones“
Þetta er lagið Mykonos með the Fleet Foxes. Mikið rosalega finnst mér það gott.
Ég hef verið að velta því fyrir mér hvað ég myndi segja við Davíð ef að ég og hann myndum lenda saman í lyftu í dag.
„Jæja Davíð… þú ert nú meiri kallinn…“ slá svo vinalega en þéttingsfast á bakið á honum.
„Þetta er nú meira ástandið…“ horfa svo í augun á honum og bæta við „ha…“
„Davíð gamli refur… þú ert svo mikill snillingur og hálfviti…“
Ég hefði gaman af því að fá hugmyndir, sérstaklega frá Karli – stjórnmálaskýranda framtíðarinnar.
Kambinn sem hún M.I.A. er kasólétt:
Ég er að míga í mig úr hlátri yfir þessu:
Magnús Berg talar frá Háskólanum í Reykjavík og er þakklátur…
Ég má til með að benda öllum þeim sem kunna að meta góðar súpur á að Súpubarinn hefur opnað á ný. Í þetta skiptið er hann staðsettur í listahúsinu niður við höfn og eins og áður er það Örlygur sem hrærir í pottunum. Það sem ég var einna ánægðastur með á Súpubarnum voru stórbrotnar lýsingar Örlygs á súpunum: „Súpu vikunnar kalla ég creola… svona smá new orleans fílingur, svolítið spicy“. Þvílíkur meistari. Örlyg þekki ég ekki en mér fannst ég hafa náð að byggja upp samband við hann þegar Súpubarinn var og hét í Borgartúninu. Hann að minnsta kosti heilsaði okkur strákunum alltaf og smellti stundum á okkur glóðuðu brauði í boði hússins eða gratis eins og Daninn segir.
Rauð linsubaunasúpa – súpa síðustu viku.
Skólafélagar mínir þeir Rúrik og Róbert sýna með látbragði hversu ánægðir þeir eru með Súpubarinn. Rúrik gengur undir mörgum nöfnum og má þar helst nefna nöfnin Stóri Rú, Wayne Rúrik og Hrærekur.